บทความ
รูปแบบของภาษาวิบัติ ภาษาวิบัติแบ่งเป็นสองกลุ่มใหญ่ๆ คือกลุ่มที่ใช้เวลาพูด กับกลุ่มที่ใช้ในเวลาเขียน
กลุ่มที่ใช้เวลาพูด เป็นประเภทของภาษาวิบัติที่ใช้ในเวลาพูดกัน ซึ่งบางครั้งก็ปรากฏขึ้นในการเขียนด้วย แต่น้อยกว่าประเภทกลุ่มที่ใช้ในเวลาเขียน โดยมักพูดให้มีเสียงสั้นลง หรือยาวขึ้น หรือไม่ออกเสียงควบกล้ำเลย ประเภทนี้เรียกได้อีกอย่างว่ากลุ่มเพี้ยนเสียง เช่น
- ตะเอง (ตัวเอง)
- เตง (ตัวเอง)
- ขอบคุง (ขอบคุณ)
- แม่ม (แม่มึง)
- แสด (สัตว์)
- พ่อง (พ่อเมิง)
- สลัด(สัตว์)
- สรัด,สรัส(สัตว์ :ออกเสียง ร เรือ ด้วย)
กลุ่มที่ใช้ในเวลาเขียน
- เทอ(เธอ)
- จัย(ใจ)
- งัย(ไง)
- นู๋(หนู)
- มู๋(หมู)
- ปันยา(ปัญญา)
- กำ(กรรม)
กลุ่มขี้เกียจพิมพ์
- กุ(กู)
- เหน(เห็น)
- เปน(เป็น)
- Inw(เทพ)
- uou(นอน)
- เกรีeu(เกรียน)
- IInJIISJIISJ (แทงแรงแรง)
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น